Kategoria: Igrzyska Olimpijskie

Lodowy stadion łyżwiarstwa szybkiego wypełniony po brzegi, głównie kibicami w pomarańczowych strojach. To Holendrzy, którzy gromadnie przyjechali wspierać swoich łyżwiarzy. Wszak Holandia od lat jest światową potęgą w tej dyscyplinie sportu. Dystans 1000 metrów. Na starcie trzech Polaków: Marek Kania, Piotr Michalski i Damian Żurek.  Żurek – to on w ostatnich startach w Pucharze Świata był na medalowych pozycjach. Rywale, to bardzo mocni Holendrzy, Amerykanin Stolz i kilku innych. Zaczynamy. 15 par, 30 zawodników. Marek Kania pechowo potyka się na końcówce. Piotrowi Michalskiemu rywal nie ustępuje pierwszeństwa i nici z dobrego wyniku! Żurek jedzie w ostatniej parze.

Jednak wcześniej dzieją się rzeczy wielkie. Holender Wennemars jedzie fantastycznie, ale jadący z nim Chińczyk zajeżdża mu drogę. Holender niemal wpada na plecy rywala, zwalnia. Traci czas. Później w powtórzonym biegu nie dał już rady. W przedostatniej parze startują tuzy tego dystansu, wielcy faworyci – Jordan Stolz i kolejny Holender, Jenning De Boo. Jadą wyścig życia. Złoto i srebro zapewne dla nich. W innej parze świetnie pojechał Chińczyk Ning, uzyskując trzeci czas.

Ostatnia para, to Damian Żurek i Estończyk, jak on się nazywa? Nie ważne. Żurek zostawia rywala na dystansie. Świetny czas otwarcia. Pierwsze koło rewelacyjnie, Damian jedzie po medal! Ale końcówka jest trochę wolniejsza. Jest kreska mety. Czas 1,07,41. O 7 setnych sekundy za Chińczykiem. Damian jest czwarty. Do medalu zabrakło 0,07 sekundy. Niemożliwe, nieszczęśliwe, pechowe i jakie tam jeszcze, żeby wyrazić nasz żal. Przypomina nam się złoty medal Zbigniewa Bródki w 2014 roku na igrzyskach w Soczi. Wtedy Polak wygrał o 3 tysięczne sekundy. Miał szczęście. Dziś Damian miał pecha. Po biegu powiedział: „Jestem zadowolony, biorę to na klatę, jestem dumny”.

Ok, niech tak będzie… ale jednak 0,07 sekundy do szczęścia!

Złoto dla Amerykanina Stolza, srebro dla Holendra De Boo!

Janek W.

Co ty chłopaku zrobiłeś? Dokonałeś niemożliwego! Srebrny medal w konkursie skoków na skoczni normalnej!

Kacper Tomasiak, 19-latek, jeszcze junior, skacze niesamowicie i zdobywa srebrny olimpijski medal. W ten sposób dopisuje się do swoich wielkich poprzedników: Wojciecha Fortuny, Adama Małysza, Kamila Stocha, Dawida Kubackiego. Trwająca od blisko czterech lat posucha w polskich skokach nie wróżyła nic dobrego w tegorocznych igrzyskach. Kacper Tomasiak, jeszcze w ubiegłym roku, nikomu nieznany młodzian, w tym roku stał się najlepszym polskim skoczkiem, ale przecież nie takim, który jechał na igrzyska jako jeden z faworytów. Tymczasem….

Konkurs skoków na skoczni normalnej, rozgrywany w Predazzo, od początku obfitował w wielkie niespodzianki. Sensacja goniła sensację. W pierwszej rundzie przepadali faworyci. Kamil Stoch oddaje, jak się wydaje, dobry skok. Ląduje na setnym metrze, ale daje to tylko 38 miejsce. Tomasiak skacze pięknie i daleko. Jest czwarty. Zaczynamy się denerwować, bo oto kiełkuje nam myśl o medalu. Czyżby… Wyniki pierwszej serii są niespodziewane. Pierwsza piątka: Niemiec Raimund, Francuz Foubert, Norweg Sundal oraz nasz Tomasiak i Szwajcar Deschwanden. Żaden z nich nie wygrał jeszcze konkursu w Pucharze Świata.  Wielki faworyt Słoweniec Domen Prevc, na miejscu ósmym. Skacze tyle ile Kamil Stoch, a w klasyfikacji jest wyżej o 30 miejsc. Niezbadane są tajniki skoków narciarskich, obniżany rozbieg, wiatr, noty sędziowskie!? Ale zostawmy to. W pierwszej serii daleko za czołówką są: Kobayashi, Lanisek, Kraft i pozostali Austriacy. Co się dzieje?

W drugiej serii Kacper oddaje skok marzenie. 107 metrów. Prowadzi. Gorzej skaczą Sundal i Foubert. Mamy srebro. Pozostał już tylko Niemiec Raimund. Może będzie złoto dla Kacpra?!    Nie, nie będzie. Philipp Raimund wytrzymuje presję, skacze świetnie i wygrywa. Mamy srebro. Mamy srebro! Dziennikarze szaleją, operator kamery płacze, inni też płaczą, radość, euforia. Ktoś krzyczy: „że też on to wytrzymał, niesamowita historia”.

Kacper Tomasiak skromny, młody chłopak, w rozmowie, tuż po konkursie, mówi: „Mogło być lepiej…”. Wierzymy. Będzie lepiej, cała kariera przed nim.

Wielcy polscy mistrzowie trochę rozmieniają swoją sławę na drobne. Mamy wielu innych młodych, zdolnych skoczków: Juroszek, Amilkiewicz, Łukaszczyk, Joniak, Szozda. Może wróci wielka nadzieja polskich skoków sprzed paru lat, Jasiek Habdas. Prezesie Adamie Małyszu, daj im skakać na wielkich zawodach.

Janek W.

Trzeci dzień igrzysk. Bieg zjazdowy kobiet w Cortinie d.Ampezzo. Legendarna trasa pokazana okiem kamery wygląda pięknie i groźnie za razem. Na starcie numer 13, Lindsay Vonn. Słynna Amerykanka wróciła w tym roku do profesjonalnego sportu, po prawie sześciu latach przerwy. Mistrzyni olimpijska w zjeździe z Vancouver z roku 2010. W roku 2026 Lindsay wraca, by wygrać złoto w zjeździe na kolejnych igrzyskach olimpijskich. Ktoś powie, to jakiś żart, to niemożliwe.

Ale Lindsay Vonn wraca i wygrywa w tym roku dwa zjazdy Pucharu Świata, w St. Moritz i w Zauchensee. To potwierdza, że 41-letnia gwiazda narciarstwa alpejskiego ma uzasadnione nadzieje na olimpijski sukces. I oto, kiedy wszystko idzie w dobrym kierunku 30 stycznia w szwajcarskiej Crans-Montanie Vonn upada i zrywa więzadła krzyżowe w kolanie. To poważna kontuzja. Ale dzieją się cuda! Na kilka dni przed zawodami Lindsay zdaje się wracać do formy. Treningi pokazują, że może startować! Dzień startu to 8 lutego. Dziewięć dni po zerwaniu więzadeł, Lindsay Vonn staje na starcie biegu zjazdowego w Cortinie. Cały narciarski świat trzyma kciuki za piękną Amerykankę. Niech jej się uda, niech zadziwi świat.  Numer 13. Przed nią świetnie pojechała inna Amerykanka, Breezy Johnson.

Skupiona twarz, kamera telewizyjna niemal zagląda w oczy zawodniczki, zbliżając obraz gogli. Słychać pikanie maszyny startowej. Lindsay rusza. Dynamiczny start, płynna jazda na pierwszych bramkach. Nagle Lindsay uderza ręką w czwartą bramkę. Traci kontrolę, pęd jazdy wyrzuca ją w górę. Ciało obraca się kilkakrotnie w powietrzu i z wielką siłą uderza w stok. Leżąca sylwetka jeszcze sunie po śniegu, zatrzymuje się i nieruchomieje!!! Cisza, wielka cisza… cisza jak wielkie przerażenie… Kamera błądzi po twarzach widzów, widać rodzinę Lindsay. Przerażenie, ból, niekończące się oczekiwanie, co się stało? Vonn otoczona ekipą medyczną. Długo. Kilka minut. Widać helikopter. Jest dramat!

Wielki pech czy błąd zawodniczki? Zbyt wąski najazd na bramkę czy nierówność trasy. Wszystko w jednym. To koniec! Świat oniemiał!

Zawody wygrywa Breezy Johnson. Amerykanie płaczą i cieszą się w jednym. Łzy i radość! Lindsay Vonn  w swojej karierze wygrała 84 zawody Pucharu Świata, w tym tylko w zjeździe odniosła 43 zwycięstwa. Zdobyła cztery Kryształowe Kule w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, osiem razy wygrywała małą Kryształową Kulę za zjazd i pięć razy za supergigant.  Jest uważana za najlepszą narciarkę alpejską w historii narciarstwa. Czy jeszcze raz wróci na narciarskie trasy?

Janek W.

Zjazd mężczyzn, wśród konkurencji narciarstwa alpejskiego, wywołuje najwięcej emocji.  Prędkości osiągane przez zjazdowców dochodzą do 150 kilometrów na godzinę. Prawdziwe narciarskie TGV. Przy takich prędkościach wystarczy mała niedokładność, by stało się coś niedobrego. Zjazd rozgrywany jest zwykle na początku igrzysk. Tak jest i tym razem.

Drugi dzień igrzysk. Zjazd mężczyzn rozgrywany w Bormio! Igrzyska odbywają się w Cortinie, gdzie jest znakomita trasa zjazdowa, a zjazdowcy jeżdżą w Bormio? Otóż organizatorzy postanowili, że igrzyska będą rozgrywane na wielu zimowych arenach. Trasa „Stelvio” w Bormio zaliczana jest do jednej z najtrudniejszych. Jak mówią fachowcy, jest to trasa „mrożąca krew w żyłach”. Ma być pasjonująco, jak przystało na zawody olimpijskie!  Na niemniej legendarnej trasie zjazdowej w Cortinie pojadą kobiety.

Trasa pełna nierówności, fragmenty z ogromnym nachyleniem, trudne trawersy, blisko 50 metrowe skoki. Kamera z dronu ukazuje piękno tej konkurencji. Wszystkie detale przejazdu jak na dłoni. A przy okazji oglądamy przepiękne uroki włoskich Alp. Faworyci to Włosi i Szwajcarzy. Z numerem 6 pierwszy Szwajcar, Monney osiąga najlepszy czas. Po nim, główny faworyt i lider Pucharu Świata, Marco Odermatt. Wyprzedza swojego rodaka o 0,04 sekundy! Kolejny Szwajcar jedzie rewelacyjnie. Nowa gwiazda narciarstwa alpejskiego, Franio van Allman. Osiąga najlepszy czas i nikt później nie jedzie szybko. Franio zostaje mistrzem olimpijskim w „Królewskim” zjeździe. Włosi zjeżdżają znakomicie, ale zdobywają tylko srebro i brąz, Giovanni Franzoni srebro, a Dominik Paris brąz.

Przypomina się nam historia z roku 1956 z igrzysk w Cortinie d.Ampezzo. W tamtych igrzyskach wielką gwiazdą był Austriak, Toni Sailer, który wygrał wszystkie konkurencje alpejskie: slalom, gigant i zjazd. Gdzieś, na archiwalnych filmach zachowały się tamte zawody. Jakżeż były one inne. Zjazd po przedziwnej trasie, bez tej całej otoczki, która dzisiaj towarzyszy takiemu wydarzeniu. Łezka w oku się kręci.

Janek W.

„Oto jest największe Colosseum świata…” – to pierwsze słowa jednego z wierszy Kazimierza Wierzyńskiego. Poeta pisał o meczu futbolowym. Nasuwa nam się oczywiste porównanie. Oto, na wypełnionym po brzegi, słynnym, piłkarskim stadionie San Siro w Mediolanie, trwa wielkie, niesamowite widowisko. Teatr w przestrzeni, teatr pełen barw, gry świateł, podniebnych pokazów, teatr wypełniony czarownym artyzmem. Skryta w cieniach publiczność reaguje spontanicznie w swoim zauroczeniu, w swoim zaczarowaniu.

6 lutego 2026 roku, San Siro. Uroczystość Otwarcia 25. Zimowych Igrzysk Olimpijskich „Mediolan-Cortina-2026.”  Widowisko jakich nie było. Tak komentują internauci. Tak mówią telewidzowie. Na myśl przychodzi porównanie z otwarciem igrzysk letnich w Paryżu. Tam było przepięknie i zaskakująco. Włosi chcieli zrobić coś jeszcze piękniejszego. Oceny zostawmy naszym czytelnikom.

Nie będziemy opowiadać o wszystkim co się w tym SHOW wydarzyło. Państwo to widzieli. Ale jeden fragment, pełen wzruszenia, wspaniale nawiązujący do idei Pierre de Coubertina, przypomnijmy. Oto nad płytą stadionu ukazuje się koło olimpijskie. Płynie na spotkanie z drugim bliźniaczym. Symbol dwóch miast, organizatorów igrzysk. W kołach dwie postacie, delikatne, zwiewne, ale dumne i odważne. Dwie dziewczyny łączą ręce i fruną w przestrzeni nad tancerzami, w rytmie dynamicznej, mocno brzmiącej muzyki. Do dwóch kół dołączają kolejne trzy i tworzy się najpiękniejszy symbol idei olimpizmu. Pięć olimpijskich kół zawisa nad ogromną przestrzenią stadionu, błyszczą jasnym światłem i płoną barwnym ogniem.  Obraz zamyka się w naszej pamięci!!!

Tego samego dnia w ursynowskiej hali „Arena”, odbywa się Gala Mistrzów Sportu Warszawy. Na scenie zespół Kombii. Koncert na żywo robi wrażenie. Mocna, rockowa muzyka „Słodkiego miłe życia” i „Nasze randez vouz”. Może coś jest w tych słowach, w kontekście igrzysk. Wielka ściana płonącej scenografii na balu i płonące olimpijskie koła na San Siro. Niech tak zostanie!!!

Jan W.

W pierwszej części prezentowaliśmy naszych medalistów z zimowych igrzysk w Salt Lake City, Turynie i Vancouver. W drugiej części przypomnimy polskie sukcesy na igrzyskach w Soczi, Pjongczangu i Pekinie.

1. Rok 2014. Igrzyska w Rosji, w Soczi.
   Ta zimowa olimpiada była dla polskiego sportu szczęśliwa. Nasi sportowcy zdobyli w Soczi sześć medali. Kamil Stoch był u szczytu swoich umiejętności. Triumfował   dwa razy, jak na poprzednich igrzyskach Szwajcar Ammann. Stoch wygrywa konkursy skoków na obu skoczniach. Pokonuje swoich najgroźniejszych rywali, Petera Prevca i Noriakiego Kasai. „Wystarczy trochę szczęścia a z resztą to już sobie jakoś poradzę” – mówił tuż przed wyjazdem na igrzyska. Kamil Stoch poradził sobie świetnie. Po 42 latach, po złotym medalu Wojciecha Fortuny, polski skoczek znowu ze złotym medalem, a nawet z dwoma złotymi medalami. Wielkie święto polskich skoków narciarskich. Wtedy wszyscy byliśmy Stochami. Polacy kochają skoki narciarskie, więc Kamil Stoch stał się bohaterem narodowym!
   Justyna Kowalczyk kontynuuje swoją medalową passę. Wygrywa zdecydowanie bieg na 10 km techniką klasyczną, pokonując drugą na mecie Szwedkę Kallę o 18 sekund. Dopiero trzecia była znakomita Norweżka Therese Johaug. Tym większy to sukces, że Justyna biegła z kontuzją stopy. To był wielki heroiczny wysiłek, pokaz niezwykłego sportowego charakteru i siły woli! „Nokaut”! Piąty medal olimpijski Justyny Kowalczyk!
   W Soczi wielki dni mieli polscy łyżwiarze szybcy. Zdobyli trzy medale. Po niewiarygodnym, przecudownym biegu na torze łyżwiarskim, złoty medal na 1500 metrów zdobywa Zbigniew Bródka. Pokonuje swojego wielkiego rywala Holendra, Koena Verveija o 0,003 sekundy! Wygrywa o trzy tysięczne sekundy. To 4 centymetry! „Matko jedyna, on to zrobił” – krzyczał polski komentator telewizyjny.
   Zbigniew Bródka, z zawodu strażak, staje się legendą polskiego sportu. Tym bardziej, że wraz z kolegami: Konradem Niedźwieckim i Janem Szymańskim zdobywa jeszcze brązowy medal w biegu drużynowym.
   Drużyna polskich łyżwiarek zdobywa srebrny medal w biegu drużynowym. W półfinale dziewczyny w składzie: Katarzyna Bachleda-Curuś, Luiza Złotkowska i Natalia Czerwonka dokonuje cudu i wygrywa z Rosjankami. Wygrywają z Rosją na rosyjskiej ziemi przed kilkunastotysięczną widownią! „Nogi drżały mi tak, że bałam się, że starter mnie odstrzeli” – mówiła później Luiza Złotkowska. To był jeden z najważniejszych biegów w historii polskiego łyżwiarstwa. Rosjanki jechały po wszystko. Na trybunach Putin.  Ale to Polki przejeżdżają linię mety jako pierwsze. Euforia! Jest olimpijski medal.
   W finale zamiast Natalii pojechała Katarzyna Woźniak. Holenderki jechały kosmiczny wyścig. Były nie do pokonania. Ale srebro dla Polski było jak złoto. Polki na podium wskoczyły we cztery!
2. Rok 2018. Igrzyska w Korei Płd., w Pjongczang.
   Kamil Stoch i jego trzeci złoty medal olimpijski. Stoch broni tytułu mistrza olimpijskiego na dużej skoczni. Wygrywa wyraźnie. Skacze w obu seriach daleko i pięknie. Za nim Niemiec Wellinger i Norweg Johansson. „Te igrzyska są dla mnie kosmiczne. Nie umiem tego opisać. To, że znowu znajduję się na podium jest dla mnie czymś niewyobrażalnym, jakimś szaleństwem…” – tak komentował swój sukces Kamil tuż po konkursie. Stoch na skoczni normalnej był czwarty. To był przedziwny konkurs, bowiem po pierwszej serii prowadził… Stefan Hula, który jednak w drugiej serii skoczył trochę za krótko i ostatecznie zajął szóste miejsce.
   Ale kolejny medal polscy skoczkowie wywalczyli w konkursie drużynowym. Kamil Stoch wraz ze Stefanem Hulą, Maciejem Kotem i Dawidem Kubackim zdobyli brązowy medal. Wygrali Norwegowie przed Niemcami. Nasi wyprzedzili Austriaków i Słoweńców.
   Innych polskich medali w dalekiej Korei nie było.
3. Rok 2022. Igrzyska Chinach, w Pekinie.
   W igrzyskach w Pekinie dorobek medalowy Polaków był skromny. Jedyny medal dla naszych barw zdobył Dawid Kubacki, który w konkursie skoków na skoczni normalnej wyskakał medal brązowy. Kubacki ósmy po pierwszej serii świetnym skokiem w serii drugiej wdarł się na podium. Stoch trzeci po pierwszej serii, w drugiej wykonał skok dobry, ale nie na tyle, aby zdobyć medal. Stoch zakończył zawody na miejscu szóstym. Wygrał Japończyk Kobayashi. W konkursie na dużej skoczni Polakom nie udało się zdobyć medalu. Najlepszym z Polaków był Kamil Stoch, który znalazł się na miejscu…czwartym.

Drodzy Czytelnicy, tyle wspomnień o polskich medalach na zimowych igrzyskach olimpijskich w XXI wieku. Teraz szykujemy się do przeżywania emocji podczas rywalizacji w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo. Oby były to piękne emocje związanie z występami polskich sportowców.  Igrzyska startują 6 lutego.

Jan Wieteska

6 lutego rozpoczynają się kolejne XXV Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Gospodarzem igrzysk będą dwa włoskie miasta Mediolan i Cortina d’Ampezzo. Czekają nas wielkie sportowe emocje. Będziemy się dzielili z naszymi czytelnikami wrażeniami z olimpijskiej rywalizacji. Jednak na początek przypomnijmy sukcesy polskich sportowców na zimowych igrzyskach olimpijskich, które odbyły się w XXI wieku. Sięgamy więc do najnowszej historii zimowych igrzysk.

1. Rok 2002. Igrzyska w USA, w Salt Lake City.
   W stolicy stanu Utah cieszyliśmy się z dwóch medali Adama Małysza. Małysz zdobywa najpierw brąz na skoczni normalnej, a później srebro na dużej skoczni. W obu konkursach triumfował znakomity skoczek szwajcarski, Simon Ammann. W walce o medale Małysz miał kilku wielkich konkurentów: Niemca Svena Hannawalda, Fina Matti Hautamakiego, czy Włocha Roberto Cecona. Cała Polska cieszyła się z dwóch medali, ale jednocześnie żałowała, że nie udało się Adamowi powtórzyć niezapomnianego sukcesu Wojciecha Fortuny z 1972 roku z Sapporo.
2. Rok 2006 igrzyska we Włoszech, w Turynie.
   Znów mamy dwa medale. Tym razem medal srebrny zdobywa Tomasz Sikora w biathlonie, w biegu masowym na 15 kilometrów. A młoda wschodząca gwiazda biegów narciarskich, Justyna Kowalczyk zdobywa swój pierwszy medal olimpijski. Zdobywa brąz, jest trzecia w biegu ze startu wspólnego na 30 kilometrów.
   Tomasz Sikora stoczył pasjonująca walkę o końcowy triumf. Po ostatnim strzelaniu Sikora prowadził, już widzieliśmy go ze złotym medalem na szyi, ale walka trwała do końca. Na finiszu lepszy okazał się Niemiec, Michael Greis. Na miejscu trzecim znalazł się legendarny biathlonista norweski, Ole Einar Bjoerndalen. Znakomita mistrzowska trójka.
   Justyna Kowalczyk walczyła dzielnie, na finiszu jeszcze prowadziła, ale bardziej doświadczone rywalki zachowały więcej sił. Wygrała Czeszka, Katerina Neumannowa, druga była Rosjanka, Julia Czepałowa. Brązowy medal Kowalczyk, to pierwszy medal olimpijski dla Polski w biegach narciarskich. Wielki wyczyn!
3. Rok 2010. Igrzyska olimpijskie w Kanadzie, w Vancouver.
   Zdobywamy sześć medali. Justyna Kowalczyk staje się wielką gwiazdą igrzysk. Zdobywając trzy medale zapisuje się na zawsze w historii polskiego sportu. Jest wreszcie złoty medal. Na zakończenie igrzysk Kowalczyk wygrywa bieg na 30 kilometrów stylem klasycznym. W tym biegu Justyna wygrywa ze swoją największą rywalką Norweżką, Marit Bjoergen. Finisz był niesamowity, Justyna wygrywa o 0,3 sekundy! W biegu sprinterskim stylem klasycznym to Norweżka jest lepsza a Justyna zdobywa medal srebrny. Ale pierwszym medalem zdobytym na tych igrzyskach przez Justynę był brąz w biegu łączonym na 15 kilometrów. Bieg łączony to 7,5 km techniką klasyczną i 7,5 km „łyżwą”. Bieg wygrywa Marit Bjoergen, a Justyna o centymetry wyprzedza kolejną Norweżkę Kristinę Steirę.
   Obok Justyny Kowalczyk, polskim bohaterem igrzysk jest znów Adam Małysz. Adam zdobywa dwa srebrne medale olimpijskie. Na obu skoczniach: dużej i normalnej lepszym od Małysza jest… Simon Ammann. Szwajcar po czterech latach powtarza swój wielki wyczyn z Turynu. Znowu dwa złote medale dla wyjątkowego skoczka ze Szwajcarii. Ale cieszymy się z medali Małysza. „Małyszomania” trwa dalej. Zdobywca sześciu medali mistrzostw świata, w tym czterech złotych, zwycięzca trzydziestu dziewięciu konkursów o Puchar Świata pozostaje bez złotego medalu olimpijskiego. No cóż, takie bywają sportowe losy najlepszych.
   Szósty medal olimpijski w Vancouver zdobywają nasze łyżwiarki. To wielka sensacja. W biegu drużynowym brąz wywalczyły: Katarzyna Bachleda-Curuś, Katarzyna Woźniak i Luiza Złotkowska. Rezerwową była Natalia Czerwonka. Polki w biegu o trzecie miejsce pokonały faworyzowane i pewne siebie Amerykanki. To było coś niewiarygodnego. Po 50. latach polskie łyżwiarstwo szybkie miało wreszcie olimpijski medal. Szaleństwo na torze i szaleństwo po biegu.

CDN. W następnym artykule przypomnimy medale z Soczi, Pjongczangu i Pekinu.

Jan Wieteska
Fot. Wikipedia.pl