IGRZYSKA W FOTOGRAFII, fotoreportaż nr 2 – skupienie

IGRZYSKA W FOTOGRAFII, fotoreportaż nr 2 - skupienie

To tytuł fotoreportażu nr 2, w którym powracamy do igrzysk olimpijskich w Paryżu. Przed każdym startem sportowiec koncentruje się. Każdy w inny sposób. Chwila skupienia na tym co ma się za chwilę wydarzyć. Jak wykonać rzut, skok, jak wydobyć z siebie wszystko co najlepsze. Czy myśli krążą wokół każdego elementu ruchu, który ma przynieść sukces, czy może moment skupienia to sposób na wyłączenie się z tego co dzieje się wokół? 

 

Oto chińska mistrzyni igrzysk w momencie wyrzutu piłki, jak zaserwować „asa”, oszczepnik wypatrujący odległości, cyklistka schowana za kolarskimi goglami, amazonka całująca konia,  przedziwny całus na ustach polskiego siatkarza, czarowanie pingpongowej piłeczki, układanie kuli dokładnie, czy szybko wyprężona sylwetka skoczkini na krawędzi wieży, zbliżenia na twarze, nieme, nieruchome, zamyślone!. Skupienie. Skupienie przed walką. Przeżywanie.  Musi się udać, uda się! Pokazujemy kilkanaście zdjęć, kilkunastu sportowców ale przecież skupienie towarzyszy wszystkim. Wszyscy przed startem, przed walką, przed rywalizacją muszą mieć ten moment. Moment koncentracji, moment skupienia. Czyż wtedy nie wyglądają pięknie?!

 

W następnym odcinku „Emocje”

 

Tekst i zdjęcia: Jan Wieteska

IGRZYSKA W FOTOGRAFII, fotoreportaż nr 1 – walka​

IGRZYSKA W FOTOGRAFII, fotoreportaż nr 1 - walka

Powróćmy na chwilę do Igrzysk Olimpijskich w Paryżu. Popatrzmy na zdjęcia i przeżyjmy to jeszcze raz. W pierwszym fotoreportażu pokazujemy WALKĘ. Kilka zdjęć z uchwyconym momentem walki o zwycięstwo. Wysiłek, napięcie, pot, czasami krew. Wszystko po to, by wygrać z rywalami. Niebotyczny skok Duplantisa, ostatni wiraż 400 metrów kobiet, decydujące trafienie w pojedynku szermierczym, rzut z dystansu w meczu koszykówki, kajakowy rollercaster, zmagania z żaglem, obrona piłki centymetry nad parkietem, Simone Biles w podniebnym locie w świetle reflektorów, przepiękny kadr – koń i amazonka, smutek okupiony krwią.

Walka, walka, walka. Sportowiec jedzie na igrzyska, bo chce przeżyć to co w sporcie jest najpiękniejsze. Być obecnym. Ale głównym celem jest zwycięstwo. Walka o zwycięstwo i medal. Medal olimpijski. Udaje się to tylko najlepszym, ale wszyscy walczą. Oglądając tych kilka zdjęć przypomnijmy sobie piękne chwile olimpijskich zmagań. 

W następnym rozdziale „Skupienie”.

Jan Wieteska   

 

Zdjęcia: jotwu

Polski sport a igrzyska marzeń – część 5

Polski sport a igrzyska marzeń - część 5

to piąty ostatni odcinek z cyklu publikacji nawiązujących do idei organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce w 2040 lub 2044 roku. Autor rozważań, Jan Wieteska, wiceprezes Warszawsko-Mazowieckiej Rady Olimpijskiej, proponuje wiele konkretnych działań mających na celu poprawę organizacji, zarządzania, finansowania i popularyzowania sportu. Stawia też pytania. Poddaje pod społeczną dyskusję swoje propozycje, bo bez szerokiej, wielowątkowej debaty o polskim sporcie idea organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce może zostać tylko ideą.

 

Dlatego też zwracamy się do Was, Czytelników, miłośników i pasjonatów sportu o udział w dyskusji i dzielenie się swoimi uwagami i przemyśleniami. Zapraszamy do lektury i otwartego dialogu. Dziś prezentujemy część piątą, w której pada zasadnicze pytanie: Dlaczego igrzyska w Polsce?

 

Krzysztof Stanisławiak

Motto:

„Nie trafiłem ponad 9 tysięcy rzutów w mojej karierze, przegrałem prawie 300 gier, 26 razy nie trafiłem decydujących piłek w meczu. Ponosiłem porażki raz po raz przez całe moje życie i właśnie dlatego osiągnąłem sukces”

                                                           

                                                        Michael Jordan

Rozdział VII: DLACZEGO IGRZYSKA W POLSCE 

 

„Oto tu jest największe Colosseum świata, tu serce żądz i życia bije najwymowniej, tu tajemny sens wiąże i entuzjazm brata, milion ludzi na wielkiej rozsiadłych widowni.”tak Kazimierz Wierzyński opowiadał o meczu futbolowym, ale przecież sens tych rymów jest symboliczny. Oczami wyobraźni widzimy ogrom ludzi emocjonujących się wielkim wydarzeniem sportowym. Igrzyska olimpijskie to niewątpliwie największe Colosseum świata. Któż by nie chciał gościć u siebie tego najpiękniejszego masowego teatru, wielkiego święta światowego sportu.

 

Jeśli więc pytamy dlaczego igrzyska olimpijskie mają odbyć się w Polsce, w Warszawie, to odpowiadamy, że właśnie dlatego, że jest to największe wydarzenie światowe. To po pierwsze. A dalej za tym idzie:

 

– wielka przemiana Warszawy (miasto zieleni i pięciu linii metra!)

– promocja miasta w światowej skali;

– budowanie miejsca miasta w światowej hierarchii;

– usportowienie społeczeństwa,  społeczne  wartościowanie sportu;

– budowanie poczucia spójności społeczeństw;

– utrwalanie idei przyjaźni, solidarności, idei światowego pokoju;

– bohaterowie polskiego sportu;

– rozwój turystyki;

– promocja polskiej sztuki i kultury;

– zyski w dziedzinie zdrowia;

– obiekty sportowe do dobrego wykorzystania;

– niezwykły zapis w historii Polski.

 

To wszystko, to piękne spełnienie igrzysk olimpijskich – Nadwiślańskich Igrzysk Olimpijskich.

Oponenci zapytają: a ile to kosztuje? Odpowiadamy: dużo, bardzo dużo. Tyle, że takiego wydarzenia nie robi się za darmo! Naszym zdaniem duże zyski (wymienione wyżej) warte są dużych pieniędzy!

 

EPILOG

 

Czy w okresie najbliższych dwudziestu lat świat będzie wariował, czy może jednak będzie mądrzał? Czy zwycięży mądrość i świadomość budowania światowej wspólnoty? Czy w roku 2040 będziemy mogli powiedzieć: „Our Beautiful World”? Jak będzie się miała światowa gospodarka? Które wojny się zakończą, a jakie rozpoczną się na nowo? Jaki będzie za dwadzieścia lat nasz „Staruszek Świat”? Jak upomni się o siebie przyroda?

 

Zaglądamy do książki Andrzeja Lubowskiego „Świat 2040 roku. Czy Zachód musi przegrać”. Autor analizuje najgłośniejsze prognozy dotyczące kształtu świata. Książka wydana kilka lat temu jest ciekawą, w niektórych wątkach kontrowersyjną, analizą świata. Gospodarze kolejnych igrzysk zawsze zauważają aktualny „stan świata”. Polityka zawsze będzie obecna w  takim wydarzeniu jak igrzyska. Dlatego olimpijskie hasła nawiązują do ważnych celów. Paryż promował „Igrzyska Szeroko Otwarte”. W Tokio byliśmy „Zjednoczeni Emocjami”. Brazylia promowała w igrzyskach w Rio „Nowy Świat”. Brytyjczycy wołali: „Inspiruj

Pokolenia”.  Chińczycy  podczas igrzysk pekińskich zapisali: „Jeden Świat, Jedno Marzenie”. A Grecy swoje igrzyska w 2004 roku nazwali po prostu: „Igrzyskami Pokoju”. Wszyscy nawiązywali do idei pojednania, solidarności i pokoju, chociaż nie zawsze zgadzało się to z sytuacją polityczną w ich kraju, jak na przykład było to w Chinach.

 

Chcielibyśmy, aby w roku 2040 lub 2044 świat był piękny, spokojny, solidarny i przyjazny.   Za dużo chcemy? Jak by nie było, jesteśmy pewni, że powitamy naszych gości z wielką nadzieją i miłością. Podamy im „Serce na Dłoni”.

 

A czy wciąż najważniejszy w igrzyskach będzie człowiek, czy może sztuczna inteligencja zabije sens sportowej rywalizacji?  Czy świat zrozumie prawa przyrody i czy potrafi zawrzeć z przyrodą „kompromis” korzystny dla istnienia? Nie znamy zmian jakie mogą nastąpić w elektronice i przyrodzie, i nie do końca możemy je przewidzieć, ale chcemy aby igrzyska były „ludzkie”. Nowoczesne ale też trochę starodawne. Dlatego pamiętajmy w ów czas o zwyczajnych, ludzkich uczuciach, o marzeniach, o tradycjach, o pięknych kartach historii,  i o …Warsie  i Sawie! 

 

Jan Wieteska                                                                                                  

PS

 

W aktualnie trwającej edycji „Tańca z Gwiazdami” świetnie tańczy Julia Żugaj, dziewczyna o zniewalającym uśmiechu. Julia Żugaj influencerka! I wszystko jasne! Hm… na wszelki wypadek zaglądamy do internetu. Czytamy: „Influencer to osoba publiczna, która poprzez swoją aktywność w mediach społecznościowych nawiązuje silną i trwałą relację ze swoimi odbiorcami”. Dzięki tym umiejętnością influencer/influencerka może promować markę, produkt czy usługę  określonej firmy. Julia Żugaj tworzy treści dla młodzieży, buduje swoją markę na You Tubie, Instagramie i Tik Toku. Między innymi promuje marki kosmetyków. Ma miliony obserwujących, subskrybentów czyli „żugajek”.

 

My promujemy markę pod nazwą „SPORT”. Zapraszamy wszystkie „żugajki” do polubienia tej marki. To będzie dobry interes, bo sport powinien być coraz bardziej obecny w naszym życiu, szczególnie w życiu młodych Polaków. To ważne, jeśli chcemy za 20 czy za 24 lata organizować igrzyska olimpijskie!!!

 

JW

Polski sport a igrzyska marzeń – część 4

Polski sport a igrzyska marzeń - część 4

to czwarty odcinek z cyklu publikacji nawiązujących do idei organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce w 2040 lub 2044 roku. Autor rozważań, Jan Wieteska, wiceprezes Warszawsko-Mazowieckiej Rady Olimpijskiej, proponuje wiele konkretnych działań mających na celu poprawę organizacji, zarządzania, finansowania i popularyzowania sportu. Stawia też pytania. Poddaje pod społeczną dyskusję swoje propozycje, bo bez szerokiej, wielowątkowej debaty o polskim sporcie idea organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce może zostać tylko ideą.

 

Dlatego też zwracamy się do Was, Czytelników, miłośników i pasjonatów sportu o udział w dyskusji i dzielenie się swoimi uwagami i przemyśleniami. Zapraszamy do lektury i otwartego dialogu.

Dziś prezentujemy część czwartą poświęconą zarządzaniu i organizacji sportu oraz społecznej akceptacji sportu. W kolejnej, piątej publikacji w dniu 11 października br., padnie zasadnicze pytanie: Dlaczego igrzyska w Polsce?

 

Krzysztof Stanisławiak

Motto:

„Nie trafiłem ponad 9 tysięcy rzutów w mojej karierze, przegrałem prawie 300 gier, 26 razy nie trafiłem decydujących piłek w meczu. Ponosiłem porażki raz po raz przez całe moje życie i właśnie dlatego osiągnąłem sukces”

                                                           

                                                        Michael Jordan

Rozdział V; ORGANIZACJA I ZARZĄDZANIE SPORTEM

Nie mamy żadnej gotowej recepty na zmiany w organizacji sportu polskiego i zarządzanie nim, ale jedno jest pewne: ilość olimpijskich medali zdobytych w kilku ostatnich igrzyskach pokazuje, że dotychczasowy system zarządzania sportem w Polsce wymaga zasadniczych zmian. Wielkie rzeczy zaczynają się od rzeczy małych. Wielkie zmiany zaczynają się od zmian małych. Dla przykładu: lekcje wychowania fizycznego wracają do programu we właściwym wymiarze, małe i średnie kluby sportowe dostają swoją naturalną szansę, współzawodnictwo dzieci i młodzieży nabiera właściwego znaczenia, obiekty sportowe kochają sport …!

Czas na profesjonalne zarządzanie sytuacją kryzysową w polskim sporcie!!! Program naprawy powinien powstać w ogólnej debacie wszystkich instytucji, ekspertów, sportowców, wszystkich, którzy mogą wnieść do tej debaty swoją wiedzę i profesjonalne propozycje. A może po prostu, jak ktoś powiedział, potrzebujemy mechanika, który naprawi zepsutą maszynę, a może potrzebujemy maga, sztukmistrza, który wyczaruje wielką odmianę….. Tak czy inaczej szukamy nowego wizerunku polskiego sportu. Wskażmy kilka wątków, w absolutnie przypadkowej kolejności, poza tymi, które wcześniej wymieniliśmy:

 

– budowanie przestrzeni dla edukacji sportowej dzieci, młodzieży i rodziców;

– zbudowanie pozycji dla szkolnych kół sportowych;

– przywrócenie rangi zawodu trenera;

– podniesienie rangi sportu akademickiego;

– sport w uczelniach sportowych i uczelniach niesportowych;

– rola LZS-ów w rozwoju sportowym młodzieży wiejskiej;

– sport w resortach mundurowych;

-sport powszechny, sport młodzieżowy, sport profesjonalny – harmonia wspolistnienia 

– rola nauki w kształtowaniu metod treningowych i procesów szkoleniowych;

– medycyna w służbie sportu;

– aktywność w pozyskiwaniu imprez rangi mistrzowskiej  światowych i europejskich;

– wykorzystanie doświadczeń innych krajów w określonych dyscyplinach sportu;

– sposób finansowania sportu;

– wykorzystanie doświadczenia sportowców kończących sportową karierę;

– podział zadań i kompetencji między instytucjami i organizacjami zajmującymi sportem;

– aktualizacja ustawy o sporcie i specustawa dot. igrzysk olimpijskich.

 

To hasła, w których kryje się mnóstwo treści. Warszawsko-Mazowiecka Rada Olimpijska będzie chciała prezentować, w różnoraki sposób, swoje pomysły i propozycje w dyskusji o polskim sporcie.

 

Rozdział VI: SPOŁECZNA AKCEPTACJA SPORTU

 

65% Polaków deklaruje, że w ogóle nie uprawia sportu. Natomiast 71% Francuzów deklaruje aktywność fizyczną. W Holandii uprawianie sportu, w różnorodnej postaci, deklaruje 60% społeczeństwa. Raporty Ministerstwa Sportu pokazują jednak, że z aktywnością Polaków nie jest tak źle. Może więc idzie ku dobremu.

 

Wyniki Eurobarometru prowadzą do wniosków, że nadal musimy szukać nowych sposobów motywowania ludzi do aktywności fizycznej. Jej brak często prowadzi do obciążenia systemu ochrony zdrowia. Koszty ekonomiczne braku aktywności fizycznej idą w miliony. Zacytujmy wiceprzewodniczącego Międzynarodowego Stowarzyszenia Sportu i Kultury (ISCA), Margaritisa Schinasa: „Sport sam w sobie nie rozwiąże wszystkich naszych problemów ale oprócz oczywistych korzyści dla zdrowia ma również szczególny potencjał – łączy nas ze sobą i daje nam poczucie przynależności do społeczności. Sport ma do odegrania ważną rolę w budowaniu spójnych społeczeństw, co jest jednym z największych wyzwań przed którymi stoi Europa.”

 

Jeśli Europa, to i Polska. Co zrobić, by odmienić sposób myślenia Polaków o ważnych przesłaniach sportu, dla zdrowia, dla sposobu życia? Zajrzyjmy do USA. Na czym polega wyjątkowość amerykańskiego sportu? Powszechność sportu wśród dzieci i młodzieży jest naturalną zasadą. Przynależność do szkolnej sportowej drużyny jest wartością. To jest naturalne marzenie

każdego amerykańskiego dziecka. Sportowy sukces jest powodem do dumy i budowania pewności siebie. Wokół sportu szkolnego skupia się cała rodzina, cała społeczność lokalna i środowiskowa. Sport buduje prestiż społeczny. Sport akademicki jest w USA powszechny, pozwala stawiać sobie wyzwania, uczy rywalizacji na wysokim poziomie.  Amerykański sport akademicki to potęga. Amerykańskie uczelnie dbają o sport w sposób nadzwyczajny. To, w dużej mierze, sport przynosi uczelni popularność i co za tym idzie, zyski. Amerykański sport szkolny i akademicki kształtuje poczucie więzi, uczy poświęcenia dla grupy. Sport to narzędzie w wychowywaniu dzieci i młodzieży, to ważny element życia społecznego. A w konsekwencji mistrzowie sportu stają się nośnikami sportu w akcjach czy kampaniach społecznych.

 

W Polsce, tak jak wszędzie, sport nie funkcjonuje w próżni. Rozwój sportu z pewnością  wpisuje się w system społeczno-gospodarczy, a co za tym idzie w system wartości i dominujące normy społeczne. Sport, podobnie jak inne sfery naszego życia, podlega ewolucji i przeobrażeniom. Cel – to zwiększenie społecznego zasięgu sportu. Realizacja tego celu nie nastąpi z dnia na dzień. To proces długotrwały, a narzędzia jakich trzeba użyć, bardzo różnorodne.

 

Jan Wieteska

Polski sport a igrzyska marzeń – część 3

Polski sport a igrzyska marzeń - część 3

to trzeci odcinek z cyklu publikacji nawiązujących do idei organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce w 2040 lub 2044 roku. Autor rozważań, Jan Wieteska, wiceprezes Warszawsko-Mazowieckiej Rady Olimpijskiej, proponuje wiele konkretnych działań mających na celu poprawę organizacji, zarządzania, finansowania i popularyzowania sportu. Stawia też pytania. Poddaje pod społeczną dyskusję swoje propozycje, bo bez szerokiej, wielowątkowej debaty o polskim sporcie idea organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce może zostać tylko ideą.

 

Dlatego też zwracamy się do Was, Czytelników, miłośników i pasjonatów sportu o udział w dyskusji i dzielenie się swoimi uwagami i przemyśleniami. Zapraszamy do lektury i otwartego dialogu.

Dziś prezentujemy część trzecią poświęconą programowi igrzysk i nowym dyscyplinom sportu możliwym do wprowadzenia na igrzyskach w 2040 lub 2044 roku W kolejnej, czwartej publikacji w dniu 9 października br. zapoznamy się z zarządzaniem i organizacją sportu oraz społeczną akceptacją sportu. Będzie jeszcze część piąta (publikacja 11 października br.) i w niej pytanie: Dlaczego igrzyska w Polsce?

 

Krzysztof Stanisławiak

Motto:

„Nie trafiłem ponad 9 tysięcy rzutów w mojej karierze, przegrałem prawie 300 gier, 26 razy nie trafiłem decydujących piłek w meczu. Ponosiłem porażki raz po raz przez całe moje życie i właśnie dlatego osiągnąłem sukces”

                                                           

                                                        Michael Jordan

Rozdział IV: PROGRAM IGRZYSK

1. Dobrym prawem gospodarza igrzysk jest możliwość zaproponowania wprowadzenia do programu nowych dyscyplin sportowych. To daje gospodarzowi potencjalną możliwość zdobycia  medali w tych dyscyplinach. Klasycznym przykładem jest tenis stołowy. W latach 50-tych ubiegłego wieku Chińczycy postanowili postawić na tenis stołowy mimo, że ten nie był jeszcze w programie igrzysk. Do programu igrzysk tenis stołowy wszedł w roku 1988, w Seulu. Chińczycy już wtedy byli światową potęgą. We wszystkich kolejnych igrzyskach wygrywają w tenisie stołowym właściwie wszystko. Nie możemy porównywać się z Chinami, ale jest czas aby zastanowić się jakie dyscypliny moglibyśmy zaproponować do programu igrzysk w Warszawie.

 

Po pierwsze: należałoby utrzymać wspinaczkę szybkościową i pozostałe konkurencje wspinaczkowe. Sukces w Paryżu powinien być motorem napędowym w tej dyscyplinie.

 

Po drugie: teqball. Jesteśmy w czołówce światowej, dziś na szóstym miejscu w światowych rankingach. Nasi zawodnicy świetnie startowali w Europejskich Igrzyskach w Krakowie w roku 2023. Dyscyplina wymyślona przez Węgrów ma tendencje rozwojowe. Może więc teqball to jest coś!

Po trzecie: akrobatyka sportowa. Jeszcze w latach 80-tych XX wieku polscy akrobaci zdobywali medale na mistrzostwach świata. Teraz udaje się odnieść tylko pojedyncze sukcesy. Wizytówka polskiej akrobatyki ostatnich trzech lat to dwójka dziewczyn z UKS Targówek, które były w finałach mistrzostw świata, zajęły trzecie miejsce w Pucharze Świata i szóste miejsce w World Games. Piękny, efektowny sport. Przy stworzeniu lepszych warunków Polska ma szanse wrócić do światowej czołówki. Dziś zielone światło dla akrobatyki, jutro sukces sportowy.

 

Po czwarte: padel. Dynamicznie rozwijający się sport na świecie i także w Polsce. Obiekty padla rosną w Polsce jak grzyby po deszczu. Największy znajduje się na warszawskim Służewcu. Dziś padel jest modny głównie w środowisku biznesowym. Ale przecież biznesmeni mają dzieci, a te już widzimy na padlowskich kortach. 6-7-latki za dwadzieścia lat będą w pełnym sportowym rozkwicie. Więc może padel!!!

 

Po piąte: korfball. Gra wywodząca się z Holandii. Jedyna koedukacyjna gra zespołowa. Od trzydziestu lat czeka na swoją olimpijską szansę. Polska znajduję się w europejskiej dziesiątce i światowej piętnastce. Może warto zainwestować w ciekawą odmianę koszykówki.

2, Inna, naszym zdaniem, oczywista poprawka w programie igrzysk, to czas ich trwania. To największe wydarzenie sportowe na świecie trwa 18 dni. W tym czasie trzeba rozegrać ponad 300 konkurencji, w Paryżu było ich 329, w tym turnieje gier zespołowych, które wymagają określonych przerw między kolejnymi rundami. Tak krótki czas trwania igrzysk prowadzi do ograniczania liczby startujących. Także wymogi logistyczne nakazują władzom MKOl ograniczać liczbę zawodników w konkretnych dyscyplinach, czego najbardziej drastycznym przykładem była w Paryżu siatkówka.

 

Mamy więc do czynienia z dziwnym zjawiskiem. Oto z jednej strony wprowadzamy  nowe dyscypliny np. breakdance, a z drugiej ograniczamy liczbę zawodników w dyscyplinach klasycznych  np. w siatkówce czy  szermierce. Wydaje się więc, że należy wydłużyć czas trwania igrzysk i dać szansę startu w największym i najpiękniejszym wydarzeniu na świecie, wszystkim najlepszym sportowcom świata.               

                                                                                           

3. I jeszcze jedna poprawka do programu igrzysk. Piękną tradycją czasów barona de Coubertena były towarzyszące zawodom sportowym,

konkursy sztuki. Medale olimpijskie rozdawano w dziedzinie muzyki, poezji, rzeźby. Polscy twórcy znajdowali się w gronie nagradzanych. Złote medale otrzymywali: Kazimierz Wierzyński za „Laur Olimpijski”, Józef Klukowski w dziedzinie rzeźby, Zbigniew Turski w muzyce. Wśród medalistów znaleźli się Jan Parandowski za „Dysk Olimpijski” i graficy: Władysław Skoczylas, Janina Konarska i Stanisław Ostoja -Chrostowski. Wszystko to w latach 1928-1948. Byłoby pięknie, gdyby emocjom sportowym warszawskich igrzysk towarzyszyły konkursy sztuki. Malarstwo, muzyka, poezja, rzeźba, literatura. Sztuka i  sport na nowo zapisałyby się w historii światowego olimpizmu.

 

4. I na koniec „wielka kulminacja”. Bez „Imagine” nie ma Ceremonii Otwarcia.   Specjalna  wersja „Warsaw Imagine”  podczas Ceremonii Otwarcia Nadwiślańskich Igrzysk będzie piękną kontynuacją wzruszającej tradycji.   

 

Jan Wieteska

Finał 57 Warszawskiej Olimpiady Młodzieży

Finał 57 Warszawskiej Olimpiady Młodzieży

3 października br. w Szkole Mistrzostwa Sportowego im. Gen Władysława Andersa przy ul. Konwiktorskiej 5/7 w Warszawie, odbyło się uroczyste zakończenie 57. Warszawskiej Olimpiady Młodzieży. Warszawska Olimpiada Młodzieży jest cyklicznym przedsięwzięciem sportowym z prawie sześćdziesięcioletnią tradycją, którego celem jest propagowanie zdrowego i aktywnego stylu życia wśród  młodzieży szkolnej.  Pieczę nad tym przedsięwzięciem sprawuje Szkolny Związek Sportowy.

 

Oferta WOM jest skierowana do wszystkich podstawowych i ponadpodstawowych szkół publicznych oraz niepublicznych. Najpierw uczniowie walczą o mistrzostwo swej dzielnicy, a gdy im się uda, przechodzą do etapu ogólnomiejskiego. Zwycięzcy Warszawskiej Olimpiady Młodzieży walczą z pozostałymi przedstawicielami naszego województwa w Mazowieckich Igrzyskach Młodzieży Szkolnej.  Obok niezaprzeczalnych walorów sportowych impreza ta posiada bardzo ważną zaletę, jaką jest promocja zdrowia, ruchu, radości życia oraz szlachetnej idei przyjaznego współzawodnictwa.

 

W całorocznym cyklu zawodów w trzech kategoriach wiekowych: dzieci – rocznik 2011 i młodsi, młodzież – rocznik 2009-2010, licealiada – średnie szkoły dzienne, rocznik 2004 i młodsi. W zawodach finałowych na poziomie stołecznym, poprzedzonych

zawodami ćwierćfinałowymi i półfinałowymi z udziałem Mistrzów Dzielnic, uczestniczyły łącznie 420 szkół podstawowych i 109 szkół ponadpodstawowych, z udziałem 9 750 zawodników i zawodniczek. W eliminacjach dzielnicowych 57. Warszawskiej Olimpiady Młodzieży  uczestniczyło około 60 900 dzieci i młodzieży.

W punktacja łącznej dzielnic pierwsze miejsce zajęło Śródmieście, drugie Ursynów, trzecie Bielany Imprezę finałową uświetniły występy artystyczne i sportowe.

W ramach rywalizacji międzyszkolnej uczniowie mogli sprawdzić się w najróżniejszych dyscyplinach indywidualnych i drużynowych: szkoły podstawowe – biegi przełajowe, czwórbój la, gimnastyka, pływanie, tenis stołowy, mini-piłka ręczna, nożna, siatkowa i koszykowa, unihokej, gimnastyka, błękitna sztafeta, złoty krążek, dwubój, piłka ręczna, nożna, siatkowa i koszykowa, unihokej, ringo.

 

Szkoły ponadgimnazjalne – biegi przełajowe, tenis stołowy, piłka ręczna, nożna, siatkowa i koszykowa.

 

Warszawska Olimpiada Młodzieży jest jedyną tego typu imprezą w Polsce i Europie. Polityka prawidłowych rozwiązań systemowych sportu warszawskiego, którego częścią składową jest system współzawodnictwa sportowego,  przyniosła sukcesy medalowe i punktowe na mistrzostwach Polski, Igrzyskach Olimpijskich, mistrzostwach świata i Europy w sportach olimpijskich i nieolimpijskich, w kategorii seniora i juniora.

 

Priorytetem były także osiągnięcia medalowe i punktowe w ramach Ogólnopolskiego Sytemu Sportu Młodzieżowego.  W br. Warszawa, w ramach Ogólnopolskiego Sytemu Sportu Młodzieżowego dominowała w Polsce  pod względem ilości zdobytych medali i punktów.

 

W uroczystości udział wzięli jako goście zaproszeni olimpijczycy: Urszula Kielan, Jerzy Pietrzyk, Marian Sypniewski, Dariusz Goździak, Andrzej Malina oraz prezes Warszawsko-Mazowieckiej Rady Olimpijskiej, Zenon Dagiel.

 

ZD

Polski sport a igrzyska marzeń – część 2

Polski sport a igrzyska marzeń - część 2

to drugi odcinek z cyklu publikacji nawiązujących do idei organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce w 2040 lub 2044 roku. Autor rozważań, Jan Wieteska, wiceprezes Warszawsko-Mazowieckiej Rady Olimpijskiej, proponuje wiele konkretnych działań mających na celu poprawę organizacji, zarządzania, finansowania i popularyzowania sportu. Stawia też pytania. Poddaje pod społeczną dyskusję swoje propozycje, bo bez szerokiej, wielowątkowej debaty o polskim sporcie idea organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce może zostać tylko ideą. Dlatego też zwracamy się do Was, Czytelników, miłośników i pasjonatów sportu o udział w dyskusji i dzielenie się swoimi uwagami i przemyśleniami. Zapraszamy do lektury i otwartego dialogu.

Dziś prezentujemy część drugą poświęconą potencjalnym arenom igrzysk oraz z wyjątkowym wynikom sportowym gospodarzy igrzysk trybowi wyborów gospodarza igrzysk olimpijskich oraz potencjalnym arenom igrzysk.

 

W kolejnej, trzeciej publikacji zapoznamy się z propozycjami programu igrzysk i nowymi dyscyplinami sportu możliwymi do wprowadzenia na igrzyskach w 2040 lub 2044 roku. Będzie jeszcze część czwarta i piąta. Kolejny trzeci odcinek ukaże się 7 października, czwarty 9 października i ostatni piąty 11 października.

 

Krzysztof Stanisławiak

Motto:

„Nie trafiłem ponad 9 tysięcy rzutów w mojej karierze, przegrałem prawie 300 gier, 26 razy nie trafiłem decydujących piłek w meczu. Ponosiłem porażki raz po raz przez całe moje życie i właśnie dlatego osiągnąłem sukces”

                                                           

                                                        Michael Jordan

Rozdział II: OLIMPIJSKIE ARENY

 

W latach 90-tych XX wieku, wspaniały polski szablista i równie znakomity architekt, Wojciech Zabłocki skonstruował projekt Igrzysk Nadwiślańskich 2012 w Warszawie. Jednak kolejni prezydenci Warszawy nie mieli sportowej duszy aby ten projekt kontynuować.  Projekt zakładał, że większość obiektów sportowych, na których będą rozgrywane zawody olimpijskie, znajdzie swoją lokalizację wzdłuż Wisły. Rzeka Wisła stałaby się wielką bohaterką igrzysk. Nie wiemy czy Zabłocki wymyśliłby ceremonię otwarcia na rzece, tak jak uczynili to Francuzi w tym roku w Paryżu z Sekwaną. Z pewnością jednak igrzyska nadwiślańskie miałyby swój urok. 

 

Może więc warto skorzystać z pomysłu Wojciecha Zabłockiego i Ryszarda Parulskiego i planować olimpijskie obiekty igrzysk Warszawa 2040 głównie wzdłuż Wisły. Jeśli Warszawa ma być gospodarzem igrzysk 2040 lub 2044 to, siłą rzeczy, będą to Igrzyska Nadwiślańskie. Podoba nam się ta nazwa. 

Gdzie Stadion Olimpijski? Po pierwsze w Warszawie! Olimpijski Stade de France może pomieścić 80 tysięcy widzów. Czy warszawski Stadion Narodowy czeka przebudowa, czy może jednak powstanie nowy obiekt? Olimpijski Stadion na Łuku Siekierkowskim?! A „Skra”? Duży projekt całego sportowego kompleksu. Stadion z możliwością rozbudowy, nowoczesna hala z właściwym zapleczem, sportowy park z „Aleją Sław”, czyli prezentacją medalistów olimpijskich (według pomysłu WMROl !). Igrzyska w Paryżu rozgrywano na 35 sportowych arenach. Tyle albo prawie tyle trzeba stworzyć w Warszawie. Zapewne na pełną renowację czekają klubowe obiekty Spójni, Marymontu, Warszawianki, Polonii, Drukarza – żeby ograniczyć się tylko do klubów zbliżonych swoim położeniem do Wisły. Tereny warszawskiej AWF, Cypla Czerniakowskiego, Kanału Żerańskiego czy Łuku Siekierkowskiego, to także miejsca w których mogłyby znaleźć się olimpijskie areny. Rzecz jasna Tor Łyżwiarski „Stegny”, jeszcze w powijakach, ale w niedalekiej przyszłości znakomity obiekt dla zimowych dyscyplin. Co nie przeszkadza aby spełniał rolę areny olimpijskiej np. dla sportów walki.

 

Możemy trochę pofantazjować i oczami wyobraźni zobaczyć zmagania sportowców w centrum miasta, na przykład w wytwornej Sali Kongresowej PKIN. Jesteśmy przekonani, że do roku 2040 Sala Kongresowa będzie gotowa. Zasiadając w wygodnych fotelach moglibyśmy oglądać tam podnoszenie ciężarów, czy walki szermiercze. Szosowy wyścig kolarski, na wzór ubiegłorocznych, szalonych mistrzostw świata w szkockim Glasgow, mógłby końcową część rozgrywać na pętli prowadzącej ulicami Skarpy Wiślanej: Agrykola, Myśliwiecka, Książęca, Tamka, Karowa, Mostowa. Ach, co to byłby za wyścig! Bieg maratoński z metą przed Pałacem Prezydenckim, a może jednak z metą na stadionie olimpijskim! A przed Muzeum Sztuki Nowoczesnej można pokazać nowoczesną dyscyplinę. W Krakowie, podczas Europejskich Igrzysk w 2023 roku, na Rynku był rozgrywany turniej teqballu. Co prawda tej dyscypliny nie ma w programie igrzysk, ale przecież może być, tym bardziej, że Polacy są w niej blisko światowej czołówki.

Warto zaproponować, aby część niektórych dyscyplin wyprowadzić do sąsiadujących z Warszawą miast. Konstancin-Jeziorna, czy Łomianki stałyby się miejscem igrzysk olimpijskich. To brzmi dumnie. Z pewnością takim miejscem mógłby być Rajszew, koło Jabłonnej, ze swym zmodyfikowanym polem golfowym. A może warto wrócić do pomysłu budowy pola golfowego na Łąkach Oborskich w Konstancinie właśnie. Do skopiowania jest pomysł paryski, w którym  wiele obiektów miało charakter tymczasowy. Te, które zostaną wybudowane na stałe, muszą mieć dobry przyszłościowy program zagospodarowania. 

 

Rozdział III: GOSPODARZE IGRZYSK A WYNIK SPORTOWY

 

Gospodarze igrzysk, a także gospodarze mistrzostw świata czy mistrzostw Europy, zazwyczaj starają się przygotować swoich sportowców tak, aby w tych zawodach odgrywali ważną rolę. Start na swoim terenie daje przewagę, dodaje pewności siebie, sił dodaje doping kibiców. Co prawda w mistrzostwach Europy w piłce nożnej organizowanych w Polsce w 2012 roku nie potwierdziliśmy tej zasady, bo nasza reprezentacja nie wyszła z grupy, ale może to był wyjątek od zasady.

Spójrzmy jak było w igrzyskach olimpijskich w XXI wieku, jakie miejsca w klasyfikacji medalowej zajmowali gospodarze? W Paryżu Francuzi startowali znakomicie. Gospodarze zdobyli 16 złotych, 26 srebrnych i 22 brązowych medali. Łącznie zdobyli 64 medale, co dało im piąte miejsce w klasyfikacji medalowej. W Tokio Japończycy wywalczyli 58 medali, w tym 27 złotych, 14 srebrnych i 17 brązowych, co dało im trzecie miejsce. W 2016 roku, w Rio de Janeiro Brazylia zdobywając 19 medali zajęła 13 miejsce, ale było to jej najlepsze miejsce  w historii igrzysk. Brytyjczycy w Londynie, w roku 2012 wywalczyli 65 medali, w tym 29 złotych i z takim dorobkiem znaleźli się na trzecim miejscu! W Pekinie, w roku 2008 Chińczycy okazali się bezkonkurencyjni. Wygrali klasyfikację zdobywając równo 100 medali. I wreszcie w Sydney, w 2004 roku Australia zdobywając 49 medali znalazła się na czwartym miejscu. Jak widać gospodarze zawsze byli w czołówce. Inaczej nie wypada!

 

Polska zdobyła w Paryżu 10 medali, 1 złoty, 4 srebrne i 5 brązowych. Z tym dorobkiem zajęliśmy 42 miejsce i był to najgorszy wynik od igrzysk w Melbourne, w roku 1956. Co zrobić, żeby na kolejnych igrzyskach w Los Angeles 2028, w Brisbane w 2032 i w  jeszcze nieznanym mieście w roku 2036 zdobywać więcej medali, a najwięcej w Warszawie, w roku 2040!

Co zmienić zakładając, że w reprezentacji Polski w roku 2040 znajdą się głównie  dzisiejsi 4-5-latkowie, a najwyżej 10-12-latkowie? Trzeba zmienić wszystko. Nie tylko sposób przygotowania, nie tylko organizację sportu i zarządzanie nim, nie tylko finansowanie, ale także a może nawet przede wszystkim, trzeba zmienić mentalność społeczeństwa. Społeczna akceptacja sportu, jako codziennego elementu naszego życia, jest nieodzowna dla sportowego sukcesu. Ale o tym w następnych rozdziałach.

 

Jan Wieteska

Polski sport a igrzyska marzeń – część 1​

Polski sport a igrzyska marzeń - część 1

„Polski sport a igrzyska marzeń” to cykl publikacji nawiązujących do idei organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce w 2040 lub 2044 roku. Autor rozważań, Jan Wieteska, wiceprezes Warszawsko-Mazowieckiej Rady Olimpijskiej, proponuje wiele konkretnych działań mających na celu poprawę organizacji, zarządzania, finansowania i popularyzowania sportu. Stawia też pytania. Poddaje pod społeczną dyskusję swoje propozycje, bo bez szerokiej, wielowątkowej debaty o polskim sporcie idea organizacji Igrzysk Olimpijskich w Polsce może zostać tylko ideą. Dlatego też zwracamy się do Was, Czytelników, miłośników i pasjonatów sportu o udział w dyskusji i dzielenie się swoimi uwagami i przemyśleniami. Zapraszamy do lektury i otwartego dialogu.

Dziś prezentujemy część pierwszą poświęconą trybowi wyborów gospodarza igrzysk olimpijskich oraz potencjalnym arenom igrzysk.

W kolejnej, drugiej publikacji zapoznamy się potencjalnymi arenami igrzysk oraz z wyjątkowymi wynikami sportowymi gospodarzy igrzysk. Będzie jeszcze część trzecia, czwarta i piąta.

Krzysztof Stanisławiak

Motto:

„Nie trafiłem ponad 9 tysięcy rzutów w mojej karierze, przegrałem prawie 300 gier, 26 razy nie trafiłem decydujących piłek w meczu. Ponosiłem porażki raz po raz przez całe moje życie i właśnie dlatego osiągnąłem sukces”

                                                           

                                                        Michael Jordan

PROLOG

Polski rząd ogłosił, że Polska będzie się ubiegać o organizację igrzysk olimpijskich w 2040 lub w 2044 roku. Po nieudanych dla nas igrzyskach w Paryżu chcemy zmieniać polski sport. Igrzyska w Polsce miałyby być impulsem do programu naprawy. Mamy świadomość, że igrzyska olimpijskie to największe sportowe wydarzenie światowe. Przygotowanie takiej imprezy wymaga nie tylko wielkich pieniędzy, ale także niezwykłych umiejętności logistycznych, szczegółowej fachowej wiedzy, zbudowania właściwej świadomości społecznej i nade wszystko odpowiedniego czasowego wyprzedzenia.

 

W tym artykule odniesiemy się  do wielu aspektów związanych z igrzyskami, ale na początek wyprostujmy dwa formalne niedopowiedzenia:

 

– po pierwsze: wydarzenia, w którym biorą udział najlepsi sportowcy świata to IGRZYSKA OLIMPIJSKIE. Nazwa OLIMPIADA odnosi się do czteroletniego okresu między igrzyskami. Dla nieprzekonanych zacytujmy encyklopedyczną definicję: „Olimpijskie igrzyska, impreza sportowa o tradycjach antycznych organizowana w starożytności i współcześnie co 4 lata” „Olimpiada, 4-letni okres między dwoma kolejnymi igrzyskami olimpijskimi… pot. błędna nazwa igrzysk olimpijskich”;

– po drugie: formalnie gospodarzem igrzysk jest miasto, a nie państwo. Gospodarzem  igrzysk w 2024 roku był Paryż, a nie Francja. Aplikację do MKOl składa miasto, a nie państwo. Jeśli więc chcemy aplikować o organizację igrzysk w 2040 lub 2044 roku, to musi to zrobić Warszawa, a nie Polska. W praktyce igrzyska odbywają się, w jakimś zakresie, poza miastem organizatorem, chociażby ze względu na specyfikę aren sportowych danej dyscypliny, czy też ze względu na ograniczony czas trwania igrzysk.

 

Rozdział I   

WYBÓR GOSPODARZA IGRZYSK

 

Zwykle Międzynarodowy Komitet Olimpijski dokonuje wyboru miasta gospodarza igrzysk na siedem lat przed ich datą. Paryż został wybrany w roku 2017 na sesji MKOl w Limie. Jednocześnie na tej sesji MKOl zdecydował, że gospodarzem igrzysk w roku 2028 roku będzie Los Angeles. Odbyło się to na zasadzie dialogu między zainteresowanymi miastami.

 

Po raz pierwszy zdarzyło się więc, że gospodarza igrzysk wybrano z 11-letnim wyprzedzeniem. Jak by tego było mało, MKOl zmienił zasady wyboru gospodarza igrzysk i w roku 2021, na sesji w Tokio, został wybrany gospodarz kolejnych igrzysk olimpijskich. Australijskie 2,5-milionowe miasto Brisbane zostało wybrane na gospodarza igrzysk w roku 2032. Mimo, że wcześniej chęć organizacji igrzysk zgłaszały: Budapeszt, Doha i Zagłębie Ruhry, to w głosowaniu na sesji w Tokio wzięło udział tylko Brisbane. Tak więc Brisbane otrzymało decyzję także na 11 lat przed igrzyskami.

 

Jak będzie z kolejnymi igrzyskami? Kto może być naszym konkurentem? W roku 2013, kiedy rozstrzygano o gospodarzu igrzysk w 2020 roku, o ich organizację ubiegało się pięć miast: Doha, Baku, Madryt, Tokio i Stambuł. Wygrało Tokio. Czy pozostałe  miasta zrezygnowały z walki o igrzyska? Nie!

Stambuł, który już czterokrotnie zabiegał o igrzyska powiedział, że będzie walczył aż do skutku. Katarska Doha była już w minionych latach gospodarzem mistrzostw świata w piłce nożnej, w piłce ręcznej, w lekkiej atletyce, a w roku 2027 będzie gościła najlepszych koszykarzy świata. Doha ma więc pełne predyspozycje do organizacji igrzysk olimpijskich.  Madryt chce dorównać Barcelonie, która gościła igrzyska w roku 1992. Baku to miasto, które ma wielkie ambicje sportowe i wielkie pieniądze. Internetowe portale typują Dohę, jako faworyta do igrzysk 2036 roku. Tym bardziej, że w roku 2036, według niepisanego rozdzielnika, igrzyska powinny się odbyć w Azji. Tyle tylko, że obok Dohy na wielkiego konkurenta wyrasta któreś z miast Indii.

 

Prezydent MKOl Thomas Bach mówi, że będzie kilkunastu pretendentów, a Indie mogą być wielkim wygranym. Ale prezydenta Bacha już niedługo zastąpi nowy przewodniczący, więc ta opinia może się zmienić. Wielką ochotę na organizację igrzysk mają Niemcy. To Berlin może wejść do gry z mocnymi atutami, ale aplikacja Berlina do igrzysk w roku 2036 byłaby politycznie mocno niezręczna. Wszak to 100-lecie igrzysk hitlerowskich. Tym bardziej więc należy przypuszczać, że Berlin może aplikować o igrzyska 2040 roku! MKOl wybierze gospodarza igrzysk roku 2036 w rok po igrzyskach w Los Angeles czyli w roku 2029. Czy wtedy MKOl wróci do zasady wybierania gospodarza igrzysk na siedem lat przed ich datą, czy może znowu zastosuje zasadę dialogu między zainteresowanymi i wybierze gospodarza kolejnych igrzysk w roku 2040! Jeśli wtedy nas nie będzie wśród ubiegających się o igrzyska, to zwyczajnie przepadniemy!!! Być może sposób wyboru zostanie rozstrzygnięty odpowiednio wcześniej i wróci zasada „7 lat”,  trzeba „trzymać rękę na pulsie”. Atutem każdej kandydatury jest zebrane doświadczenie w organizacji wielkich imprez sportowych, mistrzostw świata czy mistrzostw Europy. Dlatego warto zabiegać w nadchodzących latach o organizację imprez mistrzowskich w Polsce. W 2012 roku organizowaliśmy Mistrzostwa Europy w Pilce Nożnej. Sportowo te zawody przegraliśmy, ale ich organizacja była na dobrym poziomie. Warto więc zabiegać o kolejne imprezy rangi mistrzowskiej w różnych dyscyplinach sportowych. Niech świat dowie się, że potrafimy sprostać wyzwaniom.

 

Jan Wieteska

Nowe gwiazdy w Alei Olimpijczyków i Mistrzów Sportu w WOSiR Szelment

Nowe gwiazdy w Alei Olimpijczyków i Mistrzów Sportu w WOSiR Szelment

Zaledwie 15 kilometrów od Suwałk, 18 kilometrów od granicy Polski z Litwą, 26 kilometrów do jeziora Wigry, 7 km do centrum Suwalskiego Parku Krajobrazowego, czyli „W miejscu, gdzie historia łączy się z nowoczesnością, wysiłek fizyczny ze spokojem, odpoczynek w bajkowych krajobrazach, gdzie pory roku stają się mało istotne”. W malowniczym WOSiR Szelment, 6 września br. miało miejsce uroczyste odsłonięcie kolejnych dwudziestu tablic, honorujących wybitnych polskich sportowców w Alei Olimpijczyków i Mistrzów Sportu w WOSiR Szelment sp. z o.o.

 

Aleja Olimpijczyków i Mistrzów Sportu to wspólna inicjatywa WOSiR Szelment sp. z o.o. oraz Wojciecha Fortuny, Mistrza Olimpijskiego i Mistrza Świata z Sapporo z 1972 r., który od kilkunastu lat związany jest z tym ośrodkiem. To właśnie w 2017 r. pojawił się pomysł, aby powstało miejsce, w którym zostaną upamiętnieni polscy sportowcy, medaliści igrzysk olimpijskich, mistrzostw świata, mistrzostw Polski, a także uczestnicy prestiżowych zawodów sportowych. Każdego roku Aleję wzbogacają nowe płyty gwiazd sportu.

 

W ostatnim odsłonięciu gwiazd w Szelmencie, Warszawsko-Mazowiecką Radę Olimpijską reprezentowali: prezes Zenon Dagiel, który jest członkiem Kapituły w Fundacji Wojciecha Fortuny oraz członkowie zarządu: Urszula Kielan i Jerzy Pietrzyk, których gwiazdy zostały odsłonięte w Alei Olimpijczyków.

Na zdjęciu od lewej: Urszula Kielan, Zenon Dagiel i Jerzy Pietrzyk

Dotychczas Aleję tworzyło 81 pamiątkowych płyt oraz 5 obelisków. Podczas uroczystości 6 września upamiętnieni zostali następujący sportowcy:

 

1. Jerzy Pietrzyk – lekkoatletyka, specjalista biegu na 400 m, wicemistrz olimpijski z 1976 roku z Montrealu (sztafeta 4×400 metrów), Dwukrotny olimpijczyk, 4-krotny mistrz Polski w sztafecie 4/x400 m;

2. Urszula Kielan – lekkoatletyka, skok wzwyż, wicemistrzyni olimpijska z 1980 roku z Moskwy, halowa wicemistrzyni Europy i trzykrotna brązowa medalistka Halowych Mistrzostw Europy;

3. Piotr Sawicki – karate, mistrz świata w karate kyokushin z Tokio z 1997 roku, czterokrotny mistrz Europy;

4. Czesław Lang – kolarstwo, wicemistrz olimpijski z 1980 z Moskwy (start wspólny indywidualny), wicemistrz świata w jeździe drużynowej na czas i brązowy medalista MŚ w jeździe drużynowej na czas;

5. Ewa Kłobukowska – lekkoatletyka, sprinterka, mistrzyni olimpijska z 1964 roku z Tokio (sztafeta 4×100 m), brązowy medal

olimpijski z 1964 roku z Tokio (bieg na 100 m), dwukrotna mistrzyni Europy (bieg na 100 m i sztafeta 4×100 m) oraz wicemistrzyni Europy (bieg na 200 m), rekordzistka świata na 100 m;.

6. Józef Lipień – zapasy, wicemistrz olimpijski z 1980 roku z Moskwy w stylu klasycznym. Czterokrotny olimpijczyk (1968, 1972, 1976, 1980), mistrz świata i wicemistrz świata, brązowy medalista mistrzostw Europy;

7. Kazimierz Lipień – zapasy, brat-bliźniak Józefa, zmarł 12 listopada 2005 roku w Nowym Jorku, mistrz olimpijski z 1976 roku z Montrealu w stylu klasycznym, brązowy medalista olimpijski z Monachium z 1972 roku. Dwukrotny mistrz świata, czterokrotny wicemistrz świata. Trzykrotny mistrz Europy, srebrny medalista ME oraz dwukrotny brązowy medalista ME;

8. Ryszard Wolny – zapasy, mistrz olimpijski z Atlanty z 1996 roku, brązowy medalista mistrzostw świata, mistrz Europy, dwukrotny srebrny medalista ME, brązowy medalista ME;

9. Włodzimierz Zawadzki – zapasy, mistrz olimpijski z 1996 roku, dwukrotny wicemistrz świata, dwukrotny brązowy medalista MŚ, trzykrotny mistrz Europy;

10. Jan Tomaszewski – piłka nożna, bramkarz, wicemistrz olimpijski z 1976 roku z Montrealu, razem z drużyną zajął 3. miejsce w mistrzostwach świata w 1974 roku;

11. Sebastian Kawa – pilot szybowcowy, osiemnastokrotny mistrz świata w konkurencjach szybowcowych, wielokrotny rekordzista świata w szybownictwie;

12. Władysław Komar – pchnięcie kulą, mistrz olimpijski z 1972 roku z Monachium, dwukrotny brązowy medalista mistrzostw Europy, trzykrotny wicemistrz Halowych Mistrzostw Europy, dwukrotny brązowy medalista HME;

13. Tadeusz Ślusarski – skok o tyczce, mistrz olimpijski z 1976 roku z Montrealu, wicemistrz olimpijski z 1980 roku z Moskwy, dwukrotny Halowy Mistrz Europy;

14. Ryszard Bosek – siatkówka, mistrz olimpijski z 1976 roku z Montrealu, mistrz świata z 1974 roku z Meksyku. Trzykrotny srebrny medalista Mistrzostw Europy;

15. Ryszard Konkolewski – kolarz torowy, brązowy medalista mistrzostw świata. Zdobył 28 medali w mistrzostwach Polski, w tym 14 złotych;

16. Dawid Kubacki – skoki narciarskie, dwukrotny brązowy medalista olimpijski – w Pjongczang w 2018 roku w drużynie oraz w Pekinie w 2022 roku indywidualnie na skoczni normalnej, dwukrotny mistrz świata (w drużynie i indywidualnie), trzykrotny brązowy medalista MŚ, dwukrotny brązowy medalista MŚ w lotach, zwycięzca Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2019/20;

17. Antoni Szymanowski – piłka nożna, obrońca, mistrz olimpijski z 1972 roku z Monachium, wicemistrz olimpijski z 1976 roku z Montrealu, z drużyną zajął 3. miejsce w mistrzostwach świata w 1974 roku;

18. Zbigniew Boniek – piłka nożna, pomocnik, zajął z drużyną 3. miejsce w mistrzostwach świata w 1982 roku, umieszczony na liście 100 najlepszych piłkarzy w historii światowej piłki nożnej według FIFA;

19. Janusz Kupcewicz – zmarł 4 lipca 2022 roku w Gdyni, piłka nożna, pomocnik, zajął z drużyną 3. miejsce w mistrzostwach świata w 1982 roku;

20. Janusz Gortat – boks, dwukrotny brązowy medalista olimpijski, w 1972 i 1976 roku, wicemistrz Europy.

 

Wszystkim uhonorowanym w Alei Olimpijskiej serdecznie gratulujemy!

 

Red.

Akrobatyka w królewskiej dzielnicy Warszawy

Akrobatyka w królewskiej dzielnicy Warszawy

„Dni Wilanowa” co roku odbywają się w pierwszy weekend września. W tym roku mamy we wrześniu prawdziwe lato. Mieszkańcy królewskiego Wilanowa mogli więc uczestniczyć w wielu atrakcjach przygotowanych przez władze dzielnicy. Niektórzy zajrzeli na halę sportową w Centrum Sportowym „Wilanów” i zostali na dłużej by obejrzeć rywalizację w akrobatyce sportowej. Oto bowiem od 5 do 7 września odbywał się tu Międzynarodowy Turniej w Akrobatyce Sportowej czyli Puchar „Warsa i Sawy”. To już 14. edycja tego turnieju. Jednocześnie najmłodsi akrobaci rywalizowali w swoim turnieju – Memoriale Gizeli i Konrada Zielińskich. Przypomnijmy, że byli oni twórcami polskiej akrobatyki, rozpoczynali w latach 50-tych XX wieku, w Dzielnicowym Klubie Sportowym „Targówek”. Zielińscy wykonali niezwykłą pracę, wychowali wielu mistrzów i medalistów mistrzostw świata i Europy. Dlatego trzy lata temu postanowiliśmy organizować turniej nazwany ich imieniem, przeznaczony dla dzieci. Być może wśród dzieci startujących w tym turnieju będą pojawiały się wielkie talenty.

 

Oto kilka refleksji z przebiegu turnieju.

1. W Memoriale  rywalizowały 43 zespoły, głównie w konkurencjach trójek i dwójek dziewcząt. Pojawiły się też dwójki mieszane oraz czwórka i dwójka chłopców. Łącznie 112 młodziutkich akrobatek i akrobatów w dwóch grupach wiekowych. Turniej dzieci daje świetną podstawę do rozwoju sportowego w ramach rywalizacji. Widać jak najmłodsi chcą się pokazać z jak najlepszej strony. Uczą się akrobatyki w atmosferze zawodów obok starszych koleżanek i kolegów. Ten turniej wpierała w tym roku Warszawsko-Mazowiecka Rada Olimpijska PKOl. 

 

2. Tegoroczny Puchar „Warsa i Sawy” odbywał się w terminie nieco kolidującym z mistrzostwami świata, które 8 września rozpoczynają się w Portugalii. To spowodowało, że wiele ekip, które zazwyczaj przyjeżdżały do Warszawy, tym razem było nieobecnych.   Szczególnie brakuje nam akrobatów z Ukrainy. Oni zawsze podnosili poziom sportowy zawodów. Polski Związek Gimnastyczny przedstawił reprezentację Polski wyjeżdżającą do Portugalii. Liczebnie polska ekipa jest pokaźna. Oby wyniki, które osiągną nasi akrobaci były również pokaźne. Życzymy naszym sukcesów. 

 

3. Jak zwykle najliczniej obsadzona konkurencja to trójki kobiet. W kategorii 13-19 lat obserwowaliśmy wyrównaną walkę czterech zespołów: Sokolnii Chorzów, mieszanego zespołu z Rzeszowa i Jasła, UKS Targówka i Sokoła Kraków. Ostatecznie wygrywa Sokolnia Chorzów. A w kategorii 12-18 lat wyrównaną walkę wygrywa trójka z Krakowa przed mieszanym zespołem z Ropczyc i rzeszowskiego KAS. Łącznie w turnieju wystąpiły 33  trójki kobiet. Z takiej ilości powinna zrodzić się jakość!

 

4. W konkurencji dwójek kobiet wciąż najlepsza jest para z Targówka, Kamila Bryśkiewicz i Zofia Kamińska. Nasza utytułowana para miała tym razem godne rywalki. Świetnie bowiem zaprezentowała się dwójka dziewcząt z Zielonej Góry, Lena Blitek i Maja Kasprzak. Obie pary otrzymały wielkie brawa od publiczności.  

 

5. Z zagranicy przyjechały niewielkie ekipy z Estonii, Szwajcarii i Włoch. To kraje, w których akrobatyka uprawiana jest bardziej amatorsko niż profesjonalnie. A jednak goście dali się zauważyć. W dziecięcej klasie Youth pokazały się trójki ze Szwajcarii i Włoch zajmując pierwsze i drugie miejsce. Mieszana para z Estonii w kategorii senior pokazała bardzo przyzwoitą akrobatykę i wygrała rywalizację z parami z Rzeszowa i Warszawy. 

 

6. Z klubów warszawskich, jak zawsze, najlepszy jest UKS Targówek. Zespoły z tego klubu startowały w większości konkurencji. W dwójkach kobiet, w kategorii 13-19 lat UKS Targówek zaprezentował trzy niemal równorzędne pary. W finale najlepsza okazała się Zuzanna Marek z Zofią Czapską. Antonina Kamińska i Krzysztof Białowąs wygrywają rywalizację par mieszanych w kategorii 11-16 lat. Wraca na matę akrobatyczną ursusowski Akro-bad. Dwójka kobiet w kategorii 12-18 lat na miejscu drugim. Swoją obecność zaznaczył klub „Salto” z Marek prezentując między innymi  seniorską dwójkę kobiet i młodziutkie dwójki dziewcząt w klasie Youth, z których para Oliwia Lisowska i Natalia Bala okazuje się najlepsza w klasie II. Klub ze Starych Babic potwierdza, że praca popłaca. Dwójka mieszana Szymon Kwieciński i Magdalena Wróblewska zajmuje pierwsze miejsce w kat 12-18 lat. W zawodach obecne jest także Praskie Centrum Sportu. Oglądamy między innymi zespoły w klasie Youth , trójkę dziewcząt i parę mieszaną. PCS to jedyny warszawski klub z własną profesjonalną planszą. To ogromny potencjał, który musi przynosić dobre wyniki sportowe. UKS Targówek osiąga znakomite wyniki ćwicząc na wykładzinach.

 

7. W turniejach organizowanych w Wilanowie zawody odbywają się na tle dziedzińca Pałacu Wilanowskiego. To już stały element scenografii. Wielki baner z pałacem sprawia takie wrażenie. Zdjęcia to potwierdzają. Ćwiczymy na dziedzińcu pałacu. Ale w tym  roku z Pałacem Wilanowskim konkuruje Pomnik Chopina. Inne ujęcie zdjęciowe pokazuje, że akrobaci ćwiczą przed pomnikiem Chopina w otoczeniu parkowej zieleni, która już barwi się złoto-czerwoną jesienią. Jury usadowiło się także pod pomnikiem. I w ten sposób nawiązujemy do warszawskich odniesień turnieju. Przecież to Puchar Warsa i Sawy.   

 

8. Transmisje na żywo realizował Rell.pl, a komentarz do transmisji prowadziła Ewa Kaczorowska, niegdyś znakomita zawodniczka, a do niedawna trenerka w DKS Targówek. Posłuchaliśmy, było ciekawie i fachowo. Tylko szkoda, że nie było wielkiego telebimu. Bez telebimu wiedza o rywalizacji na planszy jest trudno dostępna. Sekretariat zawodów prowadziła, z właściwą sobie profesją, firma ITD. Głównym organizatorem turnieju był Warszawsko-Mazowiecki Związek Sportów Gimnastycznych.

 

9. Na koniec powiedzmy, że na początku, w czasie Ceremonii Otwarcia, burmistrz królewskiej dzielnicy Wilanów, Ludwik Rakowski zaprosił wszystkich na Wilanów w roku przyszłym. A w roku przyszłym będzie wielki jubileusz, 15-lecie „Warsa i Sawy”. Musi być wspaniale!!!

 

Jan Wieteska          

VI Międzynarodowy Konkurs im. Fryderyka Chopina dla Pianistów Amatorów

VI Międzynarodowy Konkurs im. Fryderyka Chopina dla Pianistów Amatorów

Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego wraz z Towarzystwem im. Fryderyka Chopina zaprasza na VI Międzynarodowy Konkurs im. Fryderyka Chopina dla Pianistów Amatorów, który odbędzie się w dniach 9-14 września w Warszawie.

 

Konkurs dla pianistów amatorów organizowany jest od 2009 roku. W szóstej edycji weźmie udział 42 wykonawców, reprezentujących 13 krajów: Japonię, Chiny, Koreę Południową, Tajwan, USA, Kanadę, Izrael, Liban, Meksyk, RPA, Francję, Włochy i Polskę. Wystąpią naukowcy, lekarze, informatycy, ekonomiści, inżynierowie, których łączy wspólna pasja. Podczas Konkursu zostaną wykonane utwory z okresu od XVIII do XX wieku, głównie kompozycje Fryderyka Chopina. Inaugurację uświetni Sean Sutherland, laureat poprzedniej edycji Konkursu (2021).

Konkurs został objęty patronatem Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Prezydenta m.st. Warszawy.

 

Harmonogram:

Koncert inauguracyjny: 9 września, godz. 18.30, Uniwersytet Warszawski, Aula Dawnej Biblioteki UW, ul. Krakowskie Przedmieście 26/28

I etap: 10-11 września, godz. 10.00-20.00

II etap: 12 września, godz. 10.00-20.00 

Finał: 13 września, godz. 14.00-18.00

Salon Kawai, ul. Książęca 4

 

Koncert laureatów: 14 września, godz. 18.30 

Uniwersytet Warszawski, Auditorium Maximum, ul. Krakowskie Przedmieście 26/28 

 

Wstęp wolny

Puchar „WARSA I SAWY”- jak to bywało? Część druga

Puchar „WARSA I SAWY”- jak to bywało? Część druga

9. Puchar „Warsa i Sawy” uzyskuje status turnieju FIG – Międzynarodowej Federacji Gimnastycznej. Turniej odbywa się pod patronatem Prezydenta Warszawy, Rafała Trzaskowskiego, a przewodniczącą Komitetu Honorowego jest złota medalistka olimpijska, Otylia Jędrzejczak. W programie turnieju znalazł się „Pierwszy Krok Akrobatyczny” przeznaczony dla dzieci, które zechciały popróbować gimnastyki pod okiem znakomitych trenerów. Na planszy wiele znakomitych gwiazd  światowej akrobatyki. Zachwyciły Ukrainki: Daria Pomianovska, Oleksandra Malczuk i Viktoria Kunitzka w kategorii 13-19. Równie świetne były ich nieco starsze koleżanki: Olena Vykhovanets, Iryna Khyzniak i Inna Kaplanska, które otrzymały najwyższą notę sędziowską w całych zawodach. Zwracamy uwagę na polską parę kobiet: Izę Krasuską i Kamilę Bryśkiewicz.

 

Po raz pierwszy zawody kończą się „Galą Mistrzów”. O to kto wystąpi w „Gali” trwa prawdziwa walka. Ostatecznie wybieramy szóstkę szczęśliwców. Występ Ukrainek: Yulii Pylipiak i Oleksandry Tabachynskiej został powszechnie uznany za jeden z najlepszych w historii „Warsa i Sawy”. Świetne prezentuje się białoruska para mieszana: Aryna Vlialuha i Borys Samkevich. Znakomity pokaz akrobatyki oglądamy w wykonaniu trójki dziewcząt z Ukrainy i czwórki panów z Rosji. Kategorię najmłodszą reprezentuje na Gali para dziewcząt z Izraela: Lior Dchwartz i Ayla Treves. W Gali występuje też polska para: Nikola Kamińska i Michał Wróbel z Rzeszowa. Zawody kończą się wspólnym zdjęciem 90. zespołów, które w jednym momencie wykonują jeden wybrany element akrobatyczny. Zdjęcie „idzie” w świat.

 

Rok 2020. To 10. edycja turnieju. Miała być wielka gala! Turniej został zgłoszony do FIG. Szykowaliśmy się na święto akrobatyki. Jednak… Na świecie zapanowała pandemia  koronawirusa. „Wars i Sawa”, turniej który miał się odbyć w marcu zostaje przeniesiony na grudzień. W  rywalizacji startują tylko zespoły z Polski. Ale internetowa transmisja online, realizowana przez firmę Rell.pl pokazuje, że mamy sympatyków. Ogląda nas codziennie ponad 5 tysięcy internautów.

 

W roku 2021 wracamy na Wilanów. Znów startujemy na „dziedzińcu Pałacu Wilanowskiego”. Trzydniowy turniej jest atrakcją „Dni Wilanowa”. Największe wydarzenie turnieju to rywalizacja par mieszanych z Niemiec i Azerbejdżanu. Zacytujmy co wtedy napisaliśmy:  „Najpiękniej, najbardziej finezyjnie i emocjonująco było w rywalizacji par mieszanych. Wicemistrzowie świata Daniel Blinysov i Pia Schutze pokazli w piątek układ marzenie.

Nadzwyczajne wyniesienia na jednej ręce, długo utrzymane podniesienia. Wszystko w nienagannej harmonii czyniło ten pokaz magicznym. Długie brawa i owacje to nagroda za ten występ. Wydawało się, że nie znajdą naśladowców. Tymczasem para z Azerbejdżanu: Aghasif Rahimov i Raziya Seyidli podjęła walkę. Statykę przegrali niewiele, a dynamikę jeszcze mniej. O wszystkim decydował finałowy układ kombinowany. Ostatecznie wygrała para niemiecka, ale jedni i drudzy pokazali akrobatykę na światowym poziomie. Dla tej rywalizacji warto było przyjść do wilanowskiej hali”. W tym turnieju mieliśmy znakomitą obsadę. Mocne ekipy z Ukrainy, Azerbejdżanu, Francji i Niemiec oraz dobrze przygotowane zespoły z polskich klubów stworzyły świetne sportowe widowisko.

 

12. Puchar „Warsa i Sawy” ma młodszego kolegę. Oto po praz pierwszy jest organizowany Memoriał Gizeli i Konrada Zielińskich. Legendarni twórcy polskiej akrobatyki przez całe swoje sportowe życie byli związani z DKS Targówek. Z łezką w oku wspominamy ich obecność na kolejnych edycjach turnieju. Cieszyli się, że do Warszawy przyjeżdżają akrobaci z całej Europy. Memoriał, to zawody w najmłodszych dwóch kategoriach wiekowych. Zielińscy poświęcali dużo czasu właśnie dzieciom, poszukując wśród nich talentów na miarę późniejszych mistrzów. Dlatego Memoriał nosi imię Gizeli i Konrada Zielińskich.

Wielką gwiazdą turnieju głównego była czwórka z Ukrainy Kukurudz, Savka, Push i Yarush. Brązowi medaliści mistrzostw świata pokazali w Ursynowskiej „Arenie” prawdziwy „Cirque de Soleil”.  Trener Kostia Kukurudz wspominał, że był na pierwszym turnieju w 2009 roku. „Wtedy to były skromne zawody. Dziś jestem na turnieju godnym Pucharu Świata. Powinniście zorganizować Puchar Świata i połączyć go z turniejem „Warsa i Sawy”, przyjedzie do was pół świata”.  W Internecie zawody obejrzało ponad 11 tysięcy osób! Ekipa z Bułgarii wystąpiła nie tylko na planszy, ale także na warszawskiej ulicy podczas spaceru po centrum miasta.

 

„Trzynastego nawet w grudniu jest słońce… trzynastego świat w różowym kolorze…” –  śpiewała kiedyś Kasia Sobczyk. Jednak 13 edycja turnieju miała pecha! Nie było miejsca w dużych obiektach. Zawody odbyły się w malej hali na ulicy Polnej. Obiekt za ciasny na taki turniej, bez odpowiedniego zaplecza obniżył rangę imprezy.  Kto był gwiazdą turnieju?  Według nas polska dwójka z UKS Targówek: Kamila Bryśkiewicz i Zofia Kamińska. Dziewczyny, osławione świetnymi startami na Mistrzostwach Świata w Baku, w Pucharze Świata w Rzeszowie i udziałem w World Games, były w tym turnieju błyszczącą wizytówką polskiej akrobatyki.

14. Wars i Sawa w tym roku wraca na Wilanów. Co prawda termin zbiega się z mistrzostwami świata w akrobatyce, które odbywają się w Portugalii, ale mamy nadzieję, że będzie co oglądać.

 

Puchar „Warsa i Sawy” ma swoją historię. Na tym turnieju rosły gwiazdy europejskiej i polskiej akrobatyki. Chcielibyśmy ich wszystkich wymienić, ale jest to przecież niemożliwe. Najdłuższa lista nie spełni wszystkich oczekiwań. Być może powstanie kiedyś kronika tych zawodów. Byli u nas wielcy trenerzy zagraniczni i polscy. Znakomici goście. W tym tekście jedynie dotknęliśmy tych wydarzeń, które z jakichś powodów pozostały w naszej pamięci najbardziej. Jednak jedno nazwisko chcemy wymienić: Andrzej Kuteraś, znakomity trener i nieoceniony organizator turniejów „Warsa i Sawy”. Siła spokoju i kopalnia wiedzy. Przyjaciel. Andrzej odszedł od nas za wcześnie.

 

Na koniec zadeklarujmy: przyszłoroczny Puchar „Warsa i Sawy” będzie jubileuszowy, numer 15. Będzie „Wielka Gala” !!!

 

Jan Wieteska