Srebrny medalista w taekwon-do nieolimpijskim, w drużynowych technikach specjalnych i trzykrotny brązowy medalista mistrzostw Europy. Wszystko w kategorii junior.
– Adam, powiedz, jak odbierasz swój sukces osiągnięty na zawodach rangi mistrzowskiej? To ważne wydarzenie w twojej sportowej karierze.
– Tak jest niewątpliwie. Ale generalnie to element rozwoju na mojej sportowej drodze. Medal zdobyty w grupie cieszy bardzo. Bo to sukces każdego kolegi ze składu. A tak naprawdę bardzo wielu ludzi miało wpływ na ten sukces. Więc to jest wspólne zwycięstwo.
– To ważne i ładne stwierdzenie. A co cię czeka w tym roku?
– Mamy w tym roku Puchar Świata i mistrzostwa Europy. Na Puchar się nie wybieram. Uczę się, jestem w klasie przedmaturalnej więc dwa tygodnie przerwy spowodowałoby, że miałbym sporo do nadrobienia. Ale moim celem są Mistrzostwa Europy. Trzeba się do tych zawodów dobrze przygotować i nie da się ukryć, że aspiruję do tytułu mistrza Europy!
– Świetnie. Będziemy śledzili twoje walki. Przypomnijmy jednak, że uprawiasz taekwo-do nieolimpijskie. A jest też odmiana olimpijska. Przybliż nam jakie są różnice.
– Generalnie możemy powiedzieć, że w taekwon-do olimpijskim głównie stosuje się techniki nożne. Kopnięcia nogami są wyżej punktowane. W moim taekwon-do stosuje się też techniki z użyciem rąk, nasze walki są bardziej otwarte, z użyciem siły. Walka jest bardziej wszechstronna.
– Możemy więc powiedzieć, że taekwon-do nieolimpijskie jest bliższe tradycyjnej sztuce samoobrony. A powiedz, nie kusi cię przejście do odmiany olimpijskiej, wszak wtedy jest szansa startu na igrzyskach?
– Chyba nie. Ja „od małego” trenuję swoją dyscyplinę. Przejście do „olimpijskiego” to jednak duża zmiana. Inna punktacja, inny sprzęt, a przede wszystkim inne zasady walki. Kilku moich kolegów próbowało to zrobić i skończyło się to nie najlepiej. Więc myślę, że pozostanę przy swoim!
– Ok. W takim razie życzę ci sukcesów i niejednego medalu w mistrzostwach Europy i świata.